PF4 press

CD + CD REVIEW Rock & Roll 2007: 'Kyma van het album: Madhur', Revolver Magazine Januari/Februari 2007, p. 7 order magazine with cd

CD REVIEW Swie Tio, 'The Phantom Four: Madhur', Revolver Magazine, November/December 2006, p. 80

RSI in de hand van gitarist Phantom Frank (Gerritsen) maakte een vroegtijdig einde aan het succesverhaal van de Amserdamse wereldsurfers The Treble Spankers. Van de weeromstuit bekwaamde Gerritsen zich op de Hawaiiaanse lapsteelgitaar en knutselde op zijn computer de meer dan aardige soloplaat Dead Man Surfin�� in elkaar. Waarna hij toch weer een kwartet samenstelde met onder meer ex-Kek 66 bassist Marc de Regt. Na een liveplaat (Live At De Diepte) ligt er nu Madhur, wat het Indiase woord voor dromerig is. Nu, dromerig zijn deze veertien compacte instrumentals allerminst. Klaarwakker, zou ik eerder zeggen. Surfmuziek combineren met allerhande Oosterse rifs en melodie��n is op zich niet nieuw. Dick Dale deed het ook al, zij het sporadisch. Maar Phantom Frank voert die versmelting veel verder door. Hij mag dan nog steeds last van zijn hand hebben, hij heeft wel een gouden formule in zijn vingers. Een gitarist die niet maalt om het aantal noten per minuut, maar bovenal geobsedeerd is door heldere kleurschakeringen van de twangende Fender Jazzmaster (en hier soms de elektrische sitar). Daarbij weet hij die rijke schakeringen consequent te vatten in pakkende composities, die zich meteen in je hoofd nestelen. Op deze onweerstaanbaar denderende dansmuziek surf je gelukzalig glimlachend door Bollywood.

Het is toch altijd wel een beetje een angst van me om last te krijgen van RSI. Het zou, zeker gezien het aantal uren dat ik per dag achter een computer spendeer, ook niet heel erg raar zijn als het me zou gebeuren. Ik ben dan ook extreem voorzichtig en let heel erg goed op mijn houding en muis om-en-om links en rechts. Misschien dat het daarom wel is dat ik vrij blijf van klachten, terwijl ik anderen vaak hoor klagen over zere gewrichten. In de muziek komt het - helaas - ook regelmatig voor dat een muzikant getroffen wordt door RSI. Een van de zuurste voorbeelden hiervan is wel Phantom Frank. Zijn band The Treble Spankers had alles in zich om heel groot te worden. Door de RSI die Phantom Frank trof stokte het helaas na honderden optredens en één legendarische cd die luisterde naar de Oosters getinte titel Hasheeda. Maar Phantom Frank heeft nu, na een hele tijd in de lappenmand gezeten te hebben, de gitaar toch weer opgepakt. Eerst solo, nu weer met een band: The Phantom Four. Bij het lezen van de - wederom - Oosterse titel van de plaat (Madhur) in combinatie met zijn aanwezigheid weten liefhebbers van weleer genoeg. Phantom Frank blijft Phantom Frank, of'ie nou in The Treble Spankers of The Phantom Four speelt. En dus steelt zijn karakteristieke mengelmoes van surf met Oosterse klanken uit zijn Fender Jazzmaster drie kwartier lang de show in veertien instrumentaaltjes. Mocht Tarantino ooit nog eens om goede surf verlegen zitten voor een opvolger van Pulp Fiction of een andere film, dan wist ik het wel als ik hem was: dan belde ik Phantom Frank. Hopelijk weet hij de de RSI onder controle te houden en kunnen we nu langer van hem en zijn mannen genieten.

The Treble Spankers zijn dood, leve The Treble Spankers. Ofzoiets. Een paar maanden geleden trakteerden 3 ex-Spankers ons al op een album van hun nieuwe incarnatie, The Herb Spectacles en nu is het de beurt aan Frank Gerritsen, voormalig brein achter de band, om ons met zijn Phantom Four van een flinke portie wereldsurfrock te voorzien.....

Waar The Herb Spectacles hun surfrock vermengen met easy tune, americana en Mexicaanse volksmuziek, houden The Phantom Four het op ‘Madhur’ qua stijl eenduidiger. Ze doorvlechten hun sound met Arabisch aandoende melodieën, zoals in ‘Malabar’, of trage, bezwerende sitarklanken, zoals in de titeltrack. Maar de basis van de muziek van The Phantom Four is voortdenderende, swingende, groovende surfrock.

Rechttoe rechtaan, zoals in ‘Remo Rifles’ en ‘E-Tonic’, of met hypnotiserend over bas en drums heen dansende sitar, zoals in ‘Bravado Blue’. Het downtempo ‘Fismi’ heeft een filmische sfeer – zoals trouwens heel de plaat moeiteloos als soundtrack onder Wild At Heart of Pulp Fiction zou passen. De plaat is op zijn best wanneer de extremen samenkomen: ‘Sitara’ begint met een losse Indiase sitarmelodie, die langzaam wordt opgestuwd tot kolkende hardrockpsychedelica van haast Monster Magnet-achtige proporties.

The Phantom Four hebben, kortom, met ‘Madhur’ een boeiende en bij vlagen verrassende plaat gemaakt, die zeker niet alleen voor liefhebbers van surfrock de moeite van het beluisteren waard is.

The Phantom Four – ‘Madhur’
cd | surfrock/wereldmuziek | 14 tracks | 44:09 | Mirananda Records

WWW CD REVIEW Thomas, 'The Phantom Four - 'Madhur', 6 sep 2006, 13:37 Musicfrom.nl

The Phantom Four - 'Madhur'
6 sep 2006, 13:37 | rubriek: Recensies | door: Thomas
Stijl: Surf
Wat: cd
Label/Eigen Beheer: Mirananda Records/Bertus

The Phantom Four, opgericht in 2004 brengt met haar eerste studioalbum 'Madhur' een cd op de markt waar surfend Nederland trots op mag zijn. De band bestaat uit de typische samenstelling voor surfmuziek: lead gitaar, rhythm gitaar, bas en drums, maar heeft bij enkele nummers een sitar toegevoegd aan het instrumentarium. Dit alles met een prima resultaat.

Met het eerste nummer 'Kyma' is de toon gezet: herkenbare gitaarloopjes, veel galm, tremolo-gebruik en een swingende drumbeat. Degenen die surfmuziek hebben leren kennen via Pulp Fiction en de toen tot revival gewekte Dick Dale songs zullen direct deze film weer voor zich zien afspelen. Het tweede nummer 'Bravado Blue' klinkt door het gebruik van de sitar zeer bijzonder in de oren. Het instrument geeft een volle sound aan de muziek die daardoor veel groovender wordt dan doorgaans bij surfmuziek het geval is.

Het titelnummer 'Madhur' heeft een zelfde groove met wederom gebruik van de sitar op een manier die doet denken aan 'Norwegian Wood' van The Beatles. De volledige cd is overigens instrumentaal. Eventuele zang is misbaar op dit album al gaan uiteindelijk de toch wat simplistische gitaardeuntjes voor sommigen misschien wat vervelen. Het gebruik van distortion op de gitaar in 'Point Bristo' helpt daar niet bij. En voor de puristen onder ons hoort surfmuziek juist helder te klinken. Laat onverlet dat dit Amsterdams kwartet een puik stukje werk heeft afgeleverd, maar dat viel te verwachten met de van The Treble Spankers bekende Phantom Frank in de gelederen.

Van deze pagina op de Pantom Four-site zijn twee albumtracks te downloaden. Ook op de artiestenpagina van The Phantom Four op MusicFromNL kun je twee nummers beluisteren/downloaden. Tip: klik op "Luisteren" hier rechtsboven voor het nummer 'Bravado Blue'.

WWW CD REVIEW Rutger Steenbergen, 'Phantom Four - Madhur', 28 augustus 2006, Planet Internet

Phantom Four - Madhur
Gepubliceerd op��maandag 28 augustus 2006
Phantom Four bij MySpace
Beluister dit album bij 3VOOR12

Phantom Four is de opvolger van de Treble Spankers, de Nederlandse surfband die in 1995 internationaal doorbrak met 'Hasheeda'. Vijf jaar later hing de groep de steelgitaar echter aan de wilgen, na lichamelijke klachten van voorman 'Phantom' Frank Gerritsen. De bandleden vonden hun weg naar andere bands - waaronder Easy Aloha's en The Herb Spectacles - en met de Phantom Phour is ook Frank Gerritsen terug aan het front.

Phantom Four gaat verder waar de Treble Spankers zijn gebleven, met instrumentale surfmuziek, nostalgisch en met een flinke snuif multiculti en psychedelica. Als soundtrack bij de nieuwe Tarantino zou debuutalbum 'Madhur' geen slecht figuur slaan. De bandleden zijn goed op elkaar ingespeeld en beschikken over voldoende muzikaliteit, met intelligente baslijntjes en vette Dick Dale-solo's. De composities van Phantom Frank kennen pakkende thema's, waardoor 'Madhur' ook bekoort als luisterplaat.

Enig kritiekpunt ligt in de diversiteit. Vrijwel alle nummers zijn van de hand van Gerritsen, en hoe gevarieerd hij ook componeert, bij veertien nummers ontkom je niet aan herhaling, wat des te meer opvalt bij instrumentale muziek. Onder de streep is 'Madhur' echter een veelzijdig album, met opnieuw internationale potentie. Als ze slim zijn sturen ze een kopietje naar Tarantino.

To many music fans The Treble Spankers need no introduction. In a period of five years the band did over 500 gigs between 1993 and 1997. They played packed venues and crowded festivals throughout The Netherlands with one of the highlights being thousands of jumping kids at the famous Pinkpop festival. Due to physical problems of Phantom Frank, the mastermind behind the band, The Treble Spankers had to call it a day. Some years later, after releasing a very well received solo album Phantom Frank decides to form a new band early 2004. ... Our studio debut album ��Madhur�� is finally finished. It is now available in recordstores throughout The Netherlands. It is also available for order through our website. (Taken from http://www.thephantomfour.nl)

FaceCulture pakte de fiets naar Amsterdam-West om een kijkje te nemen bij surfgitarist Phantom Frank. We spraken over zijn nieuwe band The Phantom Four, het album Madhur, de Treble Spankers, RSI, de sitar, live spelen, een band, Pulp Fiction en meer. Frank laat zien hoe het nummer Fismi is opgebouwd en speelt Mr. G live!

Phantom Frank over zijn soloplaat Dead Man Surfing en het opnemen van muziek!! (04:05)

Phantom Frank over Pulp fiction, (h)erkenning, Phantom Frank en ontmaagding!! (04:09)

FaceCulture took the bike to the headquarters of Phantom Frank to talk about his new band The Phantom Four and the new album Madhur! Frank plays Mr. G live!

WWW CD REVIEW Atze de Vrieze, 'The Phantom Four - Madhur. Reïncarnatie van The Treble Spankers brengt klassieke surf tegen beter weten in', 22 augustus 2006, Kindamuzik.net

Je kunt in Nederland niet surfen. We hebben een zee en een strand vol mensen, maar golven, ho maar. Je kunt het proberen, maar de kans is groot dat je uitgelachen wordt.
Dat hoef je Phantom Frank natuurlijk niet te vertellen. Hij heeft het ongetwijfeld verschillende keren geprobeerd. Surfen in Nederland is bijna net zo vreemd als een surfband oprichten. Surf is jaren zestig, een soort rock-��n-roll met een vreemd hupje en veel reverb. Wie zit daar nu op te wachten dezer dagen?
Phantom Frank weet wel beter. Als gitarist was hij in de jaren negentig het brein achter de legendarische The Treble Spankers. In het spoor van Pulp Fiction en de easy tune-hype wordt die band een ongekend cultsucces. Meer dan 500 optredens doet de band tussen 1993 en 1997 en album Hasheeda wordt tegen alle wetten van de logica in een groot succes.
Als gevolg van RSI-klachten bij Phantom Frank vallen The Treble Spankers uit elkaar, maar een paar jaar later trekt Phantom Frank de stoute schoenen weer aan. Eerst solo, nu als The Phantom Four. Madhur (Indiaas voor ��dromerig��), het eerste album van die band, mag gerust in de kast naast Hasheeda.
Heeft The Phantom Four nog iets nieuws in te brengen? Nee, niet ten opzichte van zijn grote voorgangers uit de jaren zestig, ook niet ten opzichte van The Treble Spankers. De band speelt echter wel surf zoals het hoort: rauw maar melodieus, met heel veel echo en natuurlijk heel goed gespeeld. Ook nu wendt Phantom Frank geregeld zijn blik naar het oosten voor inspiratie, het duidelijkst op ��Sitara��, inderdaad met sitar. Het tempo is wat lager dan voorheen, maar het gevoel voor gouden melodie��n is nog helemaal aanwezig, zodat Madhur een bijzonder aangename plaat mag heten.
Dat The Phantom Four komend jaar voor massa��s mensen op Pinkpop zal spelen, lijkt hoogst onwaarschijnlijk, maar dat is eigenlijk niet erg. Phantom Frank kan door zijn RSI hooguit ��n keer per week optreden en er zijn genoeg gekke feestjes en festivals om de dagen te vullen. Een band als The Phantom Four hoort bovendien net zo goed thuis in een klein zaaltje op een schraal feest. Met tien liefhebbers, die al buikdansend dromen van India, of van ��n hoge golf in de Noordzee.

Gerade werde ich so langsam wieder wach nach einer etwas l��ngeren Nacht im Starclub mit anschlie��endem ��Genu�� des ��PNV in Richtung Dortmund. Und wie auch schon hier erwartet, war es wirklich ein rundrum gelungener Abend, den uns die netten Nachbarn von der Twistzentrale da spendiert hatten, leider nicht wie erhofft vor ausverkaufter Kulisse. Den Abend er��ffneten The Elongated Men , die zwar ein bischen mit Technik und mangelnder Vorbereitung zu k��mpfen hatten, aber trotzdem ehrliches Handwerk in der Sparte, hhhhhhhmmmmmm, ich w��rd's mal blues infused Rock'n'Roll nennen wollen, ablieferten. Das macht Lust auf mehr!
Nach einer kurzen Umbaupause, stilgerecht unterlegt von DJ Miss Ruby, ging's dann mit den Phantom Four weiter, und es war, genau wie erhofft und eigentlich auch erwartet, absolute Spitzenklasse. Was f��r eine Qualit��t die vier Niederl��nder live abliefern, ist ziemlich einzigartig; ohne gro��artigen Soundcheck, aufgebaut und los. Und es ist genau meine Art von Surf Melodi��s, sph��risch, denoch energetisch und stilistisch sehr stark von mediterranen und arabischen Einfl��en gepr��gt; Grandios auch die Einlagen von Phantom Frank auf der E-Sitar. Gelungene Eigenkompositionen und perfekte Interpretationen von 60er-Klassikern. Das Ganze gepaart mit einer un��bertrefflichen Spielfreude; allein das v��llig verkl��rte Gesicht von Frank beim Gitarrespielen ist schon einen Konzertbesuch wert�Ķ. Das Publikum war jedenfalls ziemlich angetan von den Vieren, was dazu f��hrte, da�� es erstmal mehrere Zugaben gab und anschlie��end um 2 Uhr morgens nochmal ein kurzes Set. Ich denke, die Phantom Four spielen momentan in der obersten Liga des europ��ischen Surf mit, ein Konzertbesuch ist eigentlich absolute Pflicht.
Und ich warte sehr gespannt auf die Studio-CD! Wer sich bis dahin tr��sten m��chte, dem sei die Live-CD der Phantom Four empfohlen, aufgenommen beim ersten (!) Auftritt der Band. Daf��r gab's bei Phil Dirt gleich 5 Sterne . Von der CD gibt's nur 1000 Exemplare und zwar hier unter diesem Link . Alternativ die CD von Phantom Frank ��Dead man surfin'��, auch sehr chic. Tja, es war also wirklich toll, daher nochmal ein herzliches ��Danke!�� an die Twistzentrale , die das ��berhaupt erst m��glich gemacht hat. Oder, wie bei Ebay: ��Alles bestens. Weiter so!��.

Phantom Four, de surfband van Phantom Frank, bestaat amper twee jaar, maar het lijkt of de mannen al jaren samen spelen. Zaterdagavond 28 januari trad de formatie op in caf�� De Oude Beurs in Hillegom, het dorp waar de frontman geboren en getogen is. Het werd een doldwaas familiefeestje met naast het overige publiek negentien familieleden en talloze vrienden en kennissen.
��
Phantom Frank kreeg bekendheid door de band The Treble Spankers, waarmee hij in vijf jaar tijd vijfhonderd optredens deed. In 1997 viel het doek. Franks RSI speelde zodanig op, dat het spelen hem helse pijnen bezorgde en hij op last van de dokter moest stoppen. Gelukkig ging het na een aantal jaren veel beter met zijn hand en dat leidde ertoe dat hij in 2004 een soloplaat uitbracht, Dead Man Surfin. Hierop combineert hij Hawaiiaanse steelguitar met onder meer Arabische melodie��n, electro, Indiase zang, country, punk, gipsy, dub en surf.
��
In 2004 stelde Phantom Frank een nieuwe band samen, die onder de naam Phantom Four met hijzelf op gitaar en sitar, Marnix Krabbendam ook op gitaar, Marc de Regt op bas en Niels Jansen op drums. Zij spelen hun eigen interpretatie van surf klassiekers als Malague��a, Margaya en Johnny Guitar en hebben een repertoire van tegen de dertig eigen liedjes in de altijd herkenbare Phantom Frankstijl, met Spaanse, Arabische en Indiase invloeden. Hun eerste album-cd komt over ongeveer anderhalve maand uit.
��
In de tijd dat hij met The Treble Spankers speelde, was Frank het toonbeeld van onverstoorbaarheid. Dat is deze avond wel even anders. Hij lacht, hij maakt danspassen, hij heeft zelfs onder het spelen door een luisterend oor voor een familielid dat hem even iets wil zeggen. Dat heeft zeker te maken met alle familie en bekenden, die al vrij snel aan het dansen slaan. Zijn bijna tachtigjarige moeder geeft het goede voorbeeld. De hele avond staat ze met haar andere zoon, dochters, schoonkinderen en kleinkinderen te swingen en te springen met de energie van een twintigjarige.
��
Frank is erin geslaagd een uitstekende formatie bijeen te brengen. Het klinkt allemaal strak, het is visueel leuk en zijn nummers staan als een huis. Een Turkse buikdanseres uit Edam, die al eens met de band heeft opgetreden, is puur voor haar eigen plezier ook langs gekomen en danst bij twee nummers mee, tot groot genoegen van het uitzinnige publiek. De band pakt uit, niet te geloven. Drie sets en een toegift doen ze en dat is met pauzes niet meegerekend een kleine 2 1��2 uur. En dat ondanks de griep van drummer Niels, die het maar amper volhoudt, maar toch bij een van de laatste nummers op een bekken slaand de hele zaal doorgaat.
��
Met dit optreden bewijst Phantom Four dat een zanger of zangeres beslist niet onontbeerlijk is voor een band om het publiek te entertainen. Frank en zijn medemuzikanten lukt het moeiteloos een sfeertje neer te zetten waar niemand omheen kan en iedereen aan het dansen slaat. Het gaat nog steeds goed met zijn hand, vertelt hij. De enige beperking is, dat hij maar een keer per week kan optreden en de rest van de week zijn gitaar en zijn hand moet laten rusten. We mogen van geluk spreken dat zo��n unieke, begaafde muzikant en componist terug is waar hij hoort: op het podium.

Ne Ne.... liebe Dortmunder - was muss denn noch passieren, damit ihr Euch in`s FZW ��bequemt��? Vor knapp zwei Monaten das Desaster beim grandiosen Nuggets Festival und nun Das. Da bringen Euch die FZW`ler feinstes Programm, an diesem Abend die Surfaris (fast in Original-Besetzung) inklusive der Phantom Four aus Amsterdam als Support, direkt vor die Haust��r - und es kommen sch��tzungsweise 40-50 Leute. Sch��mt Euch was!

Fast in Zimmerlautst��rke machten ��the Phantom Four�� - die Band um Phantom Frank, den Kopf der Ex ��Treble Spankers�� den Anfang. Vom ersten Ton an hatte man diese ber��hmten Bilder im Kopf, die gute Musik ausmachen. Phantom Frank verstand es, das Publikum in seinen Bann zu ziehen. Ob authentische Sixties Instrumental Klassiker, eigene brilliante Melodielinien, Powerriffs vom Feinsten oder sp��ter mit E-Sitar; jeder Ton ein Treffer! Erstaunlich auch, mit welcher Dynamik eine Band spielen kann und - ganz nebenbei - wie gut Gitarren auch leise klingen k��nnen. Flamencoeinfl��sse, gefolgt von arabischen Rhythmen, bis hin zu Sitar �� Kl��ngen, aber alles zusammen wirkte keineswegs zusammengew��rfelt oder befremdlich. Im Gegenteil - musikalisch war es eine Reise durch Zeit und Raum. F��r die Phantom Four war es der erste Gig in Deutschland. Stellt sich die Frage, warum man diese guten holl��ndischen Bands so selten in Deutschland sieht?

Bei Bands aus den 60`ern in ��Original-Besetzung�� muss man ja immer etwas vorsichtig sein. Die Bilder der Surfaris-Webseite sahen nicht besonders spannend aus. Fast doppelt so laut wie die Phantom Four, rummste und rockte es aber erst einmal ganz ordentlich. Vielleicht hier und da etwas zu geb��gelt, insgesamt jedoch sehr gut zusammen und kompakt. ��berraschenderweise kamen die Surfaris dann doch - bis auf den Drummer und Ron Eglit �� anscheinend in Originalbesetzung. Aber eben diese beiden waren die positive ��berraschung des Abends. Ron Eglit, den meisten als Bassist von Dick Dale bekannt, entpuppte sich in dieser Besetzung nicht nur als gro��artiger Gitarrist, sondern auch als goldener Griff f��r die Surfaris. Dieser Mann wei��, wie Surf zu klingen hat. Ganz gro�� die Version von ��Miserlou��! Kam fast an Bobby Fuller`s legend��re Live-Version `ran.

Insgesamt also wieder einmal ein gro��artiger Abend im FZW. Selbst Schuld, wer es verpasst hat!

btw, in an appearant attempt to stay away from being associated with the Fender Likewises, they spell it Phantom Four - but that's an aside, really.

the story behind the cd is, that they filmed their debut try-out gig (for fifty people or so) on video, for themselves to watch for learning purposes. the sound turned out pretty well, and the people attending the gig and those catching the buzz afterwards kept demaning for the recordings, and so, they decided to put it on a proper cd.

it's pressed in a limited quantity, don't know how much exactly but the booklet says 'a limited quantity for our first fans' - I'd be highly surprized if they made more then 500 copies. And then, they are planning to record a 'real' studio album in oktober, which might make it less interesting for them to ever do a rerun of this first live cd - in other words, if you ever were a big phantom Frank fan, who can predict for himself that after he found out the studio album is freakin' amazing (which I'm sure it will be) is going to want this first curiosum, and will regret it if it isn't available anymore - and I know the Treble Spankers are highly sought after - then do yourself a favor and order it now! (and after reading tat sentence, please forgive me and bear in mind I 'm not a native speaker ;-))

So, what can you expect if you order this cd - apart from mediocre, but surely not bad production values, it actually is a lot better then what you'd expect of a cd being recorded with a video camera. (in any case, it's better then most of the bootlegs fans paid shitloads of money before the internet came around)

you get nice artwork, a few liner notes, and apart from Phantom Frank, three musicians of local fame, all with plenty chops.

You get eleven Phantom Frank originals (some written together with other bandmembers), with titles like "dellamorte dellamore", 7-speed blender", Malabar and Remo Rifles.

Songs obviously remind of the treble spankers. Strangly, if I'd describe the music i'd use the same words as I'd describe the treble spankers (the ethnic influences, funky rhythm feel at times, very dynamic and passionate guitarplaying) but somehow, you can hear the difference at once. Franks playing, well having seen him live makes me think he suffered somewhat from the RSI. but nevermind that. I never saw the spankers play live, so I can now only compare studio spankers with live phantom, which isn't a fair comparison, but I have the idea that Franks playing has become more dynamic, more emotional. more subtle too. which is great and which in my idea sets him apart especially in the surf genre (to which he obviously doesn't belong in the first place, btw, from a purist perspective.) I'm avery curious about the studio album.

There is plenty variation, a tension building, very slow, very dramatic dellamorte dellamore, a sad ballad "mr. G', turkish funk pink-a-pade, with a rhythm pattern that really makes you want to get drunk and dance strangly, to hard fast and fast punk biffing* on malabar (which, btw, should have been called MALABAR!!!!!, yes, it's loud fast and mean.) (*biffing means playing the snare on every beat - not a clue if there is a more common word for it. We call it biffing after Biff Biggins, nickname for one of the heaviest dutch drummers) There are the ethnic influences you'd expect from Frank, middle eastern sounds and indian like things, but you get more - you get sitar! Frank now has an electric sitar, which he plays on some songs live (two on this album, "Sitara" and Rampam) and it sounds absolutly amazing! and, there are also the more straight surf songs, like "remo rifles" - solid, but less adventurous compositions.

next to eleven originals, there are three covers. Margaya I didn't care for too much, it's okay, but it has been done better - it seems they had to squeeze that one out of themselves after there first audience kept begging for more after they played everything they knew. "the pintor" is done very cool - mucho of the dynamic dramatic subtly in franks playing, and on this one you can also hear the quality of the rest of the band to the extreme - all very dynamic players, with great rhythm feel. and then there is malaguena, which they made their 'piece the resistance'. - one of the larger questions of life has always been: "is surf-music jammable?" I'always thought not, but now I hold the position that you shouldn't be allowed to comment on the question, I you haven't seen the phantom four play Malaguena. At 7 minutes, it could be all arranged to the smallest detail, but i saw them play it live, and there is so much communication between musicians, so much giving pointers going on, that it's almost jazz in the way it's done. and what a blast it is, from supersoft subtle interplay between quitars, to provoquative cressendo full chord double picking, to muliple hit your tank crashes.

despite the lower then desired sound quality, this is an amazing album. If you can live with the sort of sound you get when miking a live band from a distance, then it's really worth getting. If not, you can always wait for the studio album - having heard this one and having seen 'em live, it is going to be absolutly killer!

PS, I think this is the first cd review i do, and it isn't even in my own language, so i found it hard to say what i meant at times, hope you enjoy it nonetheless.

WWW CD REVIEW Mr. Blue Boogie, 'Phantom Four: Live at the diepe, Kindly Submitted by Phantom Frank', 24-08-2005 Billybop.be

Some time ago, I did a review on the last album of phantom Frank, the lead guitarist of the Dutch surf band, the Phantom Four. Frank was pleased with the review and promptly offered us to send a live recording of the Phantom Four. As he explained, this recording was never mend to be. Taped on a VHS recorder, this is the very first concert of the Phantom Four. Afterwards, when it turned out that the sound quality was OK it was given a limited release. So what better way to forget this awful summer and catch a ride on an exotic wave of surf instrumentals.

Once more you can hear exotic influences & instruments from all over the world. Going from India to Spain, from the Middle Eastern to Germany the Phantom four take you on a musical journey full of surprises and without boundaries. The Phantom Four doesn��t bring typical surf tunes but extend the genre with a great variation of exotic flavoured tunes & sounds. Among the better ones are ��Rampan��, ��Sitara�� and the well-known classic ��Malaguena��.

Since this recording was the very first show they did, it��s obvious that you can hear some missed chords, an unwanted note or even some falling drumsticks. But honestly the energy that burst out of this recording is so overwhelming that you won��t notice any of these. This album is definitely one to forget the rain, but better would be to catch Frank & his friends live.

WWW CD REVIEW Phil Dirt Reverbcentral.com
The Phantom Four Live at De Diepte
Label: CD-R Live
Rate (1-5): *****

This live recording is intended to hold wiggly fans until a studio CD is ready. The ambient sound is not bad, and the performances and writing are excellent!

Picks: Dellamorte Dellamore, Rivolta, Horst, 7-Speed Blender, Il Deserto Rosso, Sitara, Rampam, Pintor, Malabar, Pink-A-Pade, Mr. G, Remo Rifles, Malaguena, Mar Gaya

"Dellamorte Dellamore" [live] - This is a big and dramatic song with the edge of slow flamenco and the power of Dutch surf. A five minutes plus, it's also very fulfilling. About half way through, the pace picks up, and the desert influences become more pronounced. "Dellamorte Dellamore" is a spectacular song.
"Rivolta" [live] - "Rivolta" is a song with nicely composed melody that has a sense of spaghetti western and the mysterious Mediterranean. A very good song with a solid arrangement and delightful whammy chords at the end of guitar lines.
"Horst" [live] - "Horst" is a motion oriented song that takes you on a journey. Moody and emotional, spooky and well developed, it commands your undivided attention and rewards it with a rich panorama of melody and arranging.
"7-Speed Blender" [live] - This is a dramatically cool song with mysterious rhythm and Middle Eastern imagery. "7-Speed Blender" doesn't rip, it slithers through sensation and the scent of the oasis. Really nice!
"Il Deserto Rosso" [live] - Stinging whammy chords, a playful melody line, and a catchy rhythm combine in search of the illusive shimmering ahead that you never reach. The desert sun beats down as the invitation from the palms calls to you, but alas, they are not there. Great song!
"Sitara" [live] - The title warns that the sitar is the inspiration for this fine work of art. This is not your mother's surf. It is as intriguing as the Woodies' "The Swami," but more playful and adventurous. A marvelous merger of styles and sounds.
"Rampam" [live] - Unlike the other songs here, "Rampam" seems like a transmutation of "Istanbul" blended with an inverted "Music To watch Girls By." It's not at all derivative, but it seems to reference comfortable themes that lurk just below the radar. Fun track.
"Pintor" [live] - Jack Irvin's "Pintor" first struck the surf scene via the Pharos. Whammy and an original arrangement have brought new life into this wonderful song.
"Malabar" [live] - "Malabar" is a speedy surf thrasher somewhat like the Treble Spankers used to occasionally produce on occasion, though less melodic. Lots of circular energy and stompin' fun. Very fast double picking, with note transitions played like John Blair does, dropping one note to clarify the change. Very cool.
"Pink-A-Pade" [live] - A rompin' good-fun rhythm drives this playful and adventurous song. "Pink-A-Pade" is exotic and very enjoyable, with a memorable melody line and engaging arrangement.
"Mr. G" [live] - "Mr. G" flows slowly down a sad road on its way to better times. More moody than Jim Thomas' "Lonely Road" (a.k.a. "Krill Slippin'"), but with that kind of optimism growing from sadness. Very nice.
"Remo Rifles" [live] - "Remo Rifles" charges with intense energy and whammy. Dramatic and adventurous, with a more traditional melody line in an unconventional setting. I imagine this really rips in person.
"Malaguena" [live] - There are lots of fine versions of Ernesto Lecuona's magnificent "Malaguena." This is another, with an original variation on the Trashmen's arrangement. In some ways, it's reminiscent of the Half Tribe of Mannasseh version, but with much more edge. Lots of drama and fire!
"Mar Gaya" [live] - Randy Holden's often covered ode to "The Victor" is solidly done with the correct stompin' beat and dark power. The Phantom Four do justice to this Fender IV classic.

WWW GIG REVIEW Henri Slatius, 'Oranjepop 2005 groot succes: Veel publiek, afwisselende programmering en een uitstekend festivalweertje', 04-05-2005, 3voor12lokaal.vpro.nl

Phantom Frank, ex-lid van de legendarische Treble Spankers, heeft wel aan onze majesteit gedacht. "Dansen, jullie stijve harken. Wat moet de koningin hier wel niet van denken?" Het publiek weet de surfrock van The Phantom Four wel te waarderen, maar blijft slechts passief toekijken. De muziek leent zich daar dan ook uitstekend voor. Als uit een soundtrack van Quentin Tarantino: dromerig, loom en (daarna) explosief. De bandleider berust zich in de situatie. "Als jullie rustig zijn, dan zijn wij dat ook."

Tijdens dit feest treden op Tiki Tiki Bambooos/ The Infrareds/ The Phantom Four & Dilara/ Almost In Elvis/DJ Viking
Hawaii, Tikis, 60`s vibrations and surf-music: surfers paradise! Overgewaaid vanuit zonnig Californi�� van begin jaren 60 zijn erdeze avond op het podium verschillende genres van instro-surf te horen
The Phantom Four is de nieuwe band van gitarist Phantom Frank: h��t brein achter de internationaal succesvolle The Treble Spankers (1995-1998). De band is nu ongeveer een jaar bij elkaar en van hun eerste optredens is de cd `Introducing�Ķ Live At The Diepte` samengesteld. De sound ligt in het verlengde van The Treble Spankers cd`s `Hasheeda` en `Araban` zoals te horen op o.a. de nummers`Malaguena`, `Margaya` en `Il Deserto Rosso`. De avontuurlijke surf van The Phanton Four wordt verrijkt met een exotische show van `belly dancer` Dilara! Wees dus zeker op tijd.

TELEVISION Cult TV Freaks on Tour with The Phantom Four live at Patronaat - Friday 26 March 2005 19.00 Salto A1

TELEVISION Cult TV Freaks on Tour with The Phantom Four live at Patronaat - Friday 18 March 2005 19.00 Salto A1

TELEVISION Cult TV The Phantom Four live at Paradiso - Friday 11 March 2005 19.00 Salto A1

WWW GIG REVIEW Ro Halfhide, 'Phantom Frank of the Treble Spankers is back', Monday, March 14, 2005 Halfhide.blogspot.com

With the Treble Spankers, he founded one of the most important bands of the nineties. When Phantom Frank had to quit playing guitar because of RSI, no one thought he would be playing surf again. But he's back. All the magic is still there. The name is different now, his band is called The Phantom Four. The kids in Paradiso didn't know The Treble Spankers, but they wanted to know more about The Phantom Four and asked for a cd. The band is so fresh, there's nothing out yet. Any record label worth it's salt should try to make a deal with this band, because they are still relevant to the audience today.

WWW REVIEW Jacqueline Reboir, 'Phantom Four de nieuwe huisband van Paradiso? The return of Phantom Frank', 12 maart 2005 3voor12lokaal.vpro.nl

Vorige maand stond het eind vorig jaar opgerichte Phantom Four al op het hoofdpodium van Paradiso tijdens de Classic Noodlanding. Ik had gehoord dat het publiek razend enthousiast was over deze nieuwe formatie rond Phantom Frank. De band werd meteen geboekt voor twee vervolgoptredens op 9 maart en 13 april. Tijd om zelf te gaan kijken afgelopen woensdagnacht.
Normaal komt het publiek rond middernacht naar de Classic Noodlanding om te dansen op muziek van dj��s. Deze keer staat er dus een band en ik merk dat sommige mensen dat nog niet eerder hebben meegemaakt. Ze staan met verbazing te kijken. De meeste zijn heel jong en hebben misschien nog nooit een band surfmuziek horen spelen. Want dat is wat de Phantom Four doen. En dat doen ze goed.
Volgens de aankondiging klinken ze als: Pulp Fiction meets der Alte, The Godfather & Once Upon A Time In The West. Voeg daaraan toe dat ze invloeden hebben van Californi�� tot India. Bij eerdere optredens was een sitargitaar te horen. Vanavond is die helaas thuisgebleven.
Phantom Frank is duidelijk de frontman van de band. Hij staat stoer vooraan op zijn Fender Jazzmaster met glitters te spelen, terwijl hij zich bewust is van camera��s en publiek. Hij heeft duidelijk plezier in wat hij doet. De andere bandleden, Marc op bas, Marnix op gitaar en Niels op drums, staan uiterst geconcentreerd te spelen. Het enige glimlachje dat er bij de bassist vanaf kon, leek gelukkig voor mij bestemd te zijn. En hoe ervaren en zelfverzekerd Frank ook staat te spelen, de nummers aankondigen gaat wat moeizamer: En. Dan. Gaan. We. Nu. Weer. Naar. Spanje. Hij vergeet de titel te noemen. Maar het is hem vergeven, want meteen daarna gaan de vingers weer supersnel over de snaren. Behalve eigen werk spelen ze ook een versie van de surfklassiekers Malague��a en Casbah. Aan het eind van de set wordt nog even flink gebruik gemaakt van de reverb. Frank trapt nog even enthousiast tegen de versterker. En dan is het toch echt de beurt aan de dj.

James ��Misirlou�� Martell, 'The Phantom Four, 7th November 2004, 0:22 AM, Freakbeat Cafe De Diepte, Amsterdam', Surfcity Magazine, January 2005

It's the coldest night of the year so far. Fall already seems to have transcended into winter. In the heart of the Red Light District a squatted pub gives room to about 50 drinking and smoking friends. The graffiti on the walls tells the story of dozens of punk and garage bands who have played here over the years. The excitement among the band and the audience is high, this will be The Phantom Four��s very first concert. Since the beginning of 2004 Frank Gerritsen (The Treble Spankers), Marnix Krabbendam (The Budgetics), Mark de Regt (Kek ��66) and Niels Jansen (The Butcher's Wife) have been gathering to write and play together. This will be a test case, the revelation of their repertoire to their core audience.
With the intro of Dellamorte Dellamore (a sort of ��Marche Funebre�� of the Sicilian Mafia), The Phantom Four set the tone for what's to come. In the following hour they reveal their sound, song by song. With the lonesome taxi ride of Il Deserto Rosso, the German ��Krimi�� Horst, the Indian sitar psychedelia of Sitara and the Middle Eastern party sounds of Malabar they show their disregard of any musical boundaries.
They play with great energy, enthusiasm and finesse, at one moment gently stroking and tickling their instruments while seconds later brutally and forcefully exploding like a hurricane. After a breathtaking three quarters of an hour the band concludes their set with the surf classic Malague��a. But the excited audience won't let them go, they demand an encore. It is only after they squeeze out their last drops of energy during The Fender Four's masterpiece Margaya that the satisfied audience let them leave the stage.
What the people experienced this night is that The Phantom Four take you on an adventurous instrumental journey across the globe. Considering this to be their very first concert and the rumour that they have a lot more material up their sleeve, The Phantom Four are definitely a band to keep an eye on in the future. If you get the chance to see them live, go check��em out.

De naam The Treble Spankers behoeft bij menig muziekliefhebber geen introductie. In een periode van drie jaar deed de band tussen 1995 en 1998 meer dan 500 optredens in volle zalen en op festivals, met als hoogtepunt een stuk of 10.000 springende bezoekers op Pinkpop. Wegens lichamelijke klachten van Phantom Frank , het brein achter de band, hebben The Treble Spankers er destijds helaas de brui aan moeten geven. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Phantom Frank besluit naast zijn zeer goed ontvangen solo album begin 2004 weer met een band van start te gaan.

In de persoon van Marc de Regt, afkomstig uit de garage band Kek '66 wordt een strakke betrouwbare bassist gevonden. Als tweede gitarist wordt Marnix Krabbendam van garage band The Budgetics aangetrokken. Drummer Niels Jansen, tot eind jaren '90 actief in shoegaze formatie The Butcher's Wife maakt de band tenslotte compleet en The Phantom Four zijn geboren.

In de beginperiode is de band vooral bezig met het zoeken naar het samenspel, het vinden van de sound en het aftasten van elkaars muzikale capaciteiten. Als in deze zaken eenmaal een balans is gevonden volgen de nieuwe composities elkaar in rap tempo op. Naast eigen interpretaties van een aantal surf standards zoals Malagueña, Margaya en Johnny Guitar wordt al snel een arsenaal eigen composities geboren. In een jaar tijd bouwt de band een een repertoire op van meer dan 25 eigen composities en 10 covers; genoeg materiaal om de podia onveilig te gaan maken!

Op 7 november 2004 vindt in Café De Diepte in Amsterdam het allereerste concert van The Phantom Four plaats. Voor een kleine groep vrienden en bekenden wordt een deel van het repertoire opgevoerd, tot groot genoegen van de aanwezigen. Voor een lokale piraat worden met een simpel stereo microfoontje audio opnames gemaakt op een VHS recorder. Bij het horen van de opnames raakt de band dusdanig enthousiast dat zij besluit het volledige concert in een kleine oplage te releasen. Op 20 mei 2005 komt de CD uit: The Phantom Four Live At The Diepte

2005 zal voor The Phantom Four een jaar zijn waarin zij regelmatig te zien zullen zijn op kleine festivals, in kroegjes en als voorprogramma in het clubcircuit. Een tour van twee weken door Spanje is reeds bevestigd voor oktober. De band zal door veel op te treden met haar muziek weer een weg weten te vinden naar een breed muziekminnend publiek. Net zoals tien jaar geleden met The Treble Spankers gebeurde.

PRESS